maandag 18 september 2017

Magazine gelezen: Flow

Flow
In 2009 lag de eerste Flow in de rekken. Acht jaar later bestaat het magazine nog steeds, en hoe: in 2014 werd het uitgeroepen tot tijdschrift van het jaar. De oplage, inmiddels 70 000 exemplaren, gaat in stijgende lijn. Niet slecht in een tijd waarin het gros van de bladen de verkoopcijfers ziet dalen. Flow is hét Nederlandstalige lijfblad voor de aanhangers van slow living. Het is het juiste blad op het juiste moment.

Theemuts
Desondanks flitste er altijd hetzelfde woord door mijn hoofd als ik een Flow bij de krantenboer zag liggen: theemuts. En van die muts beland ik in geen tijd bij scrapboek-bijeenkomsten waarop amper wordt gescrapboekt, maar vooral geroddeld. Cliché cliché! Geen zorgen, ik ben me ervan bewust. Misschien ligt het ook wel aan de slagzin van het blad die bovenaan elke cover staat gedrukt?

Een tijdschrift zonder haast, over klein geluk, andere keuzes en simpeler leven.

Ik ben zelf, de luiwammes die ik ben, trots op het feit dat het me af en toe lukt me te haasten. Mijn geluk heb ik liefst in ’t groot. Keuzes laat ik me liever niet voorschrijven door een tijdschrift. En het leven, dat lijkt me nu net zo interessant omdat het complex is. Flow en ik, dat zou nooit wat gaan worden.

Flow
Papierwaren in Flow
Mo’ paper
Maar ook ik ging uiteindelijk overstag en haalde een Flow in huis. Die 70 000 kopers kunnen het niet allemaal bij het verkeerde eind hebben, toch? Lifestylebladen hebben het tegenwoordig allemaal over slow living, maar Flow onderscheidt zich door extra aandacht te besteden aan mensen die van papierwaren houden. Elk katern is op een andere papiersoort gedrukt en wordt anders vormgegeven. Elk nummer bevat enkele papieren cadeautjes zoals een notitieboek of schutbladen met originele prints. Voor je ’t weet, ben je aan het scrapboeken.

Elke Flow bestaat uit vijf delen: een openingsverhaal met een wisselend thema en vervolgens de vier vaste rubrieken Feel Connected (over verbondenheid), Feel Mindfully (over aandachtig leven), Spoil Yourself (over hebbedingetjes) en Simplify Your Life (over eenvoudiger leven). Met artikels over mindfulness, compact wonen, het bullet journal en thuiswerken wint Flow alvast niet de prijs voor de origineelste keuze aan onderwerpen. De inhoudstafel leest zowat als een overzicht van populaire zoektermen op Google.

Flow
Artikel over Tiny Houses in Flow
Flow gaat voor goud …
Maar kijk, als ik die theemuts even laat zitten waar ze zit (als je het echt wilt weten: in de lade onder mijn oven), dan stel ik vast dat Flow puik werk levert. De structuur is in een oogopslag duidelijk en er zit een prettig tempo in het blad. Korte en langere stukken wisselen elkaar goed af. In de beschouwende artikels neemt de redactie de tijd om een onderwerp diepgaander uit te werken. De taal is helder en sober. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Flow een groot publiek aanspreekt. Tegelijkertijd neemt het blad haar lezers ook serieus. Tussen de roze papiertjes en gekalligrafeerde letters door steek ik al eens iets op. In het artikel Hoe ontdek je wat je echt wilt? leerde ik twee begrippen kennen van de Britse filosoof Isaiah Berlin: negatieve en positieve vrijheid. De eerste soort van vrijheid ervaar je door de afwezigheid van dingen, als je alles achter de rug hebt dat ‘moet’, bijvoorbeeld aan het einde van een werkdag; de tweede soort maak je mee als je iets doet dat je graag doet, als je een creatieve flow ervaart, bijvoorbeeld als je kookt, schrijft of schildert. Ik heb me laten vertellen dat mensen die scrapboeken dat gevoel ook kennen (laatste keer, beloofd!).

Je begrijpt het al: Flow heeft me goed liggen. Dacht ik hier even een nuffig Nederlands blad af te knallen. Niet dus. Het grootste pluspunt heb ik nog niet eens vermeld: de aandacht voor literatuur. Vrijwel elk artikel wordt afgesloten met leestips en het hele tijdschrift is doorspekt met citaten van onder andere Haruki Murakami, Henry Ford en Barack Obama. In de rubriek Live Mindfully gaat het zelfs alleen maar over boeken, wel tien pagina’s lang, met daarop dertien boekentips waaronder de romanciers Ian McEwan, Dave Eggers, J.M. Coetzee en de dichters William Wordsworth en Samuel Coleridge. Op die manier smokkelt de redactie enkele literaire zwaargewichten tussen de pagina’s.

Flow
Artikel over mindfulness in Flow
… en soms ook niet
Toch is het niet al goud dat blinkt. Flow zet de lezer aan tot ont-spullen (Marie Kondo achterna, nog zo’n überhip fenomeen), maar prijst tegelijkertijd producten aan die niemand nodig heeft, zoals een Dolly Parton-borduurwerk of gehaakte vlaggetjes. Af en toe geeft het blad me ook het gevoel dat het een mindfulness-cursus is, en dan vooral in artikels waarin het woord dankbaarheid te vaak opduikt. Maar waar ik me nog het meeste aan stoor is dat Fijn van Flow-sfeertje. Anders gezegd: Flow wil de lezer het gevoel geven dat ‘alles wel in orde komt’.

Het Flow-leven is optimistisch en creatief, altijd en overal. Of nog anders gezegd: tegenslag bied je het hoofd door erover te praten met je vrienden met een kop groene thee in de hand en een zelfgebakken taart op de tafel. In een volgende stap ga je die nare ervaring in een creatief project verwerken. Op die manier maak je van elke tegenslag een overwinning. Dat zullen veel mensen ook doen, maar heus niet iedereen. Ik mis een oog voor mislukking, de mislukking zonder meer. Dat wat niet lukt is minstens even interessant als een geslaagd gedicht, een lekkere quiche of een knap schilderij.

Flow
Een How to over bloemschikken in Flow
Fijn van Flow
Flow geeft een inkijk in het leven van mensen die creatief bezig zijn. De ene maakt muziek, de andere vouwt dieren uit papier en weer iemand anders bakt bijzondere taarten. Als lezer kom je te weten wie ze zijn, wat ze doen, waarom ze het doen en hoe ze het doen. Dat levert herkenbare en inspirerende verhalen op. Iedereen is immers ergens goed in. Ik had bij wijze van spreken zelf in het nummer kunnen staan. Als ik iets niet onder de knie heb, dan kan ik het leren. Dat is iets wat ze bij Flow stellig geloven. Hoe schik ik bloemen in een vaas? Hoe maak ik gesuikerde noten? Hoe richt ik een tekengroep op? Dankzij Flow kom ik het allemaal te weten. Het blad bulkt van de duidelijke en haalbare tips en suggesties. Om over de lay-out, verpakking en extraatjes nog maar te zwijgen. En dat vind ik allemaal oprecht erg fijn van Flow.

FLOW ID
Titel – Flow
Uitgeverij – Sanoma
Genre – Lifestyle
Taal – Nederlands
Frequentie – 8 keer/jaar
Pagina’s – 167
Prijs – 7,50 euro

donderdag 14 september 2017

Af en toe een fragment - Connie Palmen

Vragen van anderen brengen mij meestal in verlegenheid. Ze klinken alsof ik ze mijzelf nooit gesteld heb en naarmate ze me onbekender voorkomen, hebben ze meer gewicht. Er moet toch een reden zijn waarom je jezelf de vragen die je bij iemand anders oproept, nooit gesteld hebt? Is er iets dat je voor jezelf geheim houdt, een verborgen kwaad, een ongewenste karaktertrek, een onbekend domein in jezelf, waarvan de ander, degene die de vraag stelt, een vermoeden gekregen heeft? Ik hou er wel van, maar neem ze het liefst mee naar huis, naar de plaats waar ik alleen ben en pas werkelijk over een antwoord na kan denken. Het antwoord wat ik ter plekke geef is provisorisch, onvolledig, een eerste gissing.

Fragment uit De wetten van Connie Palmen.

maandag 11 september 2017

ciT - Woord

© Eelco van den Bergh
Je ontwaakt als een man van achttien, onderuitgezakt tegen een boom in het park. Een fontein begint voorzichtig te spuiten. In flats en huizen wordt het licht aangedaan. Armen gooien ramen en deuren open. Kinderen worden naar school gebracht. Een junk zit aan het einde van een trip. Op café wordt een eerste koffie geschonken, nog een bier getapt. De wind blaast een stadsplan in een toeristengezicht. Pendelaars banen zich een weg naar een job in een toren – hun zolen onderhouden het olifantenpad.

Een man met een grijparm plukt een naald uit het gras en gooit het in een bak op wielen. Hij zegt: ‘Es-ce que tu viens avec moi?’, maar je blijft naar de hemel staren. ‘J’espère que tu trouves ton ange,’ zegt hij. Een vrouw neemt een foto van het vuilnis in zijn bak. ‘Mais tu fais quoi?!’ vraagt hij en hij sist en klapt in zijn handen. De vrouw neemt een foto van hem. Straks hangt hij aan een wasdraad naast een snapshot van het vuilnis; een duif op een vensterbank; een jongen met Mickey Mouse-oren op zijn hoofd; springveren die uit een versleten bed steken; een ouder koppel op de bus – ze dutten, leunen zwaar tegen elkaar aan; een opwaaiende jurk en twee dikke, bleke benen; een meisje dat haar hand naar een taart uitstrekt – haar vingerafdrukken op de etalage komen het dichtst in de buurt.

Jij hebt alle letterkoekjes opgegeten. Je maag maakt een pompende beweging. Je stembanden trillen. Een woord werkt zich naar boven en gaat op je tong liggen. Je spuwt het uit en raakt een struik. Hij blijkt gemaakt van spaanderplaat en valt met een klap op de grond. Het houtskelet hangt hulpeloos in de lucht. De cameraman die zich achter de struik had verstopt, wordt niet langer aan je oog onttrokken. Hij komt naar je toe en zoomt in op je mond. Langszij staat de regisseur druk te gebaren. Je weegt je woorden, spreekt ze uit.

maandag 4 september 2017

ciT - Etalage


© Eelco van den Bergh
Je bent een vrouw achter een gebroken etalage van een failliete handelszaak. Je hoofd hangt in een terneergeslagen hoek, je jurk telt te veel kreukels. De toonbank is je bureau geworden. Je computer ligt op de grond. Naast de lege kassa staan aangebroken flessen. Uit lades en kasten puilen pagina's. Je memoires – bladzijden en bladzijden volgeschreven – dwarrelen in het rond. En je denkt: mijn hele leven is een leugen. Een man van veertig zonder kind, vrouw of hobby duwt zijn lippen door een kogelrond gat in de etalage en roept: 'We maken het samen waar.'

maandag 28 augustus 2017

ciT - Hand

© SMUG 
Je bent een man die altijd jonger wordt geschat. Een kind met een zonnebril probeert je een concertticket te verkopen. Je hebt nog nooit van de artiest gehoord en de datum is verstreken. 'bt d P$,' zegt het kind, 'iz out of DIS world, aiight?'

Je scheurt het ticket in twee als teken dat aan de toegangsprijs van je lichaam is voldaan. Een hand in de vorm van een mal van je portefeuille glijdt in de zak van je jas. Het kind tast in het duister. ‘Ik wil ervan af,’ zeg je, ‘en jij kunt het nog jaren dragen.’ Het kind trekt de hand terug. De vingertoppen – zwartgeblakerd – vallen een voor een op de grond. 'WTF R U doin?' zegt het kind en het neemt de benen. Het ticket wordt week in een plas op de grond.

Op straat proberen mannen, vrouwen en transgenders je tot het katholicisme, veganisme, islamisme, sadomasochisme, hindoeïsme, etc te bekeren. Je vertelt hen het verhaal over het kind met de zwarte vingers en hun monologen stollen.